<img class="aligncenter size-full wp-image-1563" title="P1060814" src="http://bartelski.pl/blog/wp-content/uploads/2010/01/P1060814.JPG" alt="P1060814" width="426" height="480" />Pisalam tu kiedys, ze czesc wakacyjnych zdjec zostawiam sobie na pozniej. Powyzsze zdjecie nie jest nadzwyczajne, ale dla mnie jest szczegolne - a przedstawia pusty padok. Taki widok co rano wital nas, gdy otwieralismy drzwi naszego pokoju na wsi. Przygladalam sie tym pastwiskom o kazdej porze dnia. Odkrylam, ze ten widok przykuwa moja uwage, tchnie spokojem, czyms obiecujacym i jest alegoria plynnego ruchu, jakiegos podskornego oddechu, unoszacego i opadajacego. Wiem, ze nie mozna takiego obrazu analizowac. Gdybym mogla, namalowalabym obraz z takim wlasnie widokiem, ale nie wiem, czy rysunek nie bylby lepszy, albo po prostu marzenie.

Wypelnic ten pusty krajobraz mozna na wiele sposobow. Ale ja nie nazwalabym go pustym. Mozna wyobrazic sobie, jak zamykaja sie i otwieraja bramy. Mozna wyobrazic sobie, ze pastwiska ciagna sie az po horyzont i dalej (na linii horyzontu byla rzeka Pilica) - sprawdzilam zreszta to na dlugim spacerze i poniekad az po horyzont ciagna sie pastwiska i podmokle pola.

Odkrylam, ze ten widok jest w tajemniczy sposob pelny, nie pusty. I dalej tak jest. Musze o tym pozniej napisac wiecej...