<img class="aligncenter size-full wp-image-1563" title="P1060814" src="http://bartelski.pl/blog/wp-content/uploads/2010/01/P1060814.JPG" alt="P1060814" width="426" height="480" />PisaĹam tu kiedyĹ, Ĺźe czeĹÄ wakacyjnych zdjÄÄ zostawiam sobie na pĂłĹşniej. PowyĹźsze zdjÄcie nie jest nadzwyczajne, ale dla mnie jest szczegĂłlne i prawdÄ mĂłwiÄc nie mogÄ siÄ uwolniÄ od widoku - a przedstawia pusty padok. Taki widok co rano witaĹ nas, gdy otwieraliĹmy drzwi naszego pokoju na wsi. PrzyglÄdaĹam siÄ tym pastwiskom o kaĹźdej porze dnia. OdkryĹam, Ĺźe ten widok przykuwa mojÄ uwagÄ, tchnie spokojem, czymĹ obiecujÄcym i jest alegoriÄ pĹynnego ruchu, jakiegoĹ podskĂłrnego oddechu, unoszÄcego i opadajÄcego. Wiem, Ĺźe nie moĹźna takiego obrazu analizowaÄ. Gdybym mogĹa, namalowaĹabym obraz z takim wĹasnie widokiem, ale nie wiem, czy rysunek nie byĹby lepszy albo po prostu marzenie.

WypeĹniÄ ten obraz moĹźna na wiele sposobĂłw, moĹźna wyobraziÄ sobie, jak zamykajÄ siÄ o otwierajÄ bramy. MoĹźna wyobraziÄ sobie, Ĺźe pastwiska ciÄgnÄ siÄ aĹź po horyzont i dalej (na linii horyzontu byĹa rzeka Pilica) - sprawdziĹam zresztÄ to na dĹugim spacerze i poniekÄd ciÄgnÄ siÄ pastwiska i podmokĹe pola.

OdkryĹam, Ĺźe ten widok przemawia do mnie. I dalej tak jest. MuszÄ o tym pĂłĹşniej napisaÄ wiÄcej...